16:20



Αρνούμαι την ύπαρξη του
Προσποιούμαι πως δεν είναι εδώ
Δεν το ονομάζω
Του φέρομαι σαν να είναι κάτι άλλο
Όχι ως συναίσθημα
Αλλά σαν αιτία δημιουργίας
Δεν το ονομάζω
Κάνω πως δεν το ξέρω
Δεν γνωρίζω καν τι είναι
Δεν το ονομάζω
Σηκώνω του ώμους σαν να μη με νοιάζει
Σηκώνω τα χέρια και παραδίνομαι
Δεν το ονομάζω
Πετάω την ευθύνη από πάνω μου
Και την ρίχνω στο αθώο «θα δείξει»
Δεν το ονομάζω
Γιατί την στιγμή που θα το κάνω
Θα πάρει σάρκα και οστά
Θα πάψει να είναι υποψία
Θα πάψει να αμφιταλαντεύεται
Δεν το ονομάζω
Γιατί την στιγμή που θα το κάνω
Θα γίνει πραγματικότητα
Και πόσο δεν θέλω
Πόσο φοβάμαι, πόσο τρέμω
Και ελπίζω
Τι; Τι αλήθεια;
Ελπίζω κάποια στιγμή η πείρα να έρθει...
Θα μάθουμε κάποια στιγμή
Δεν μπορεί
Η πείρα θα μας μαλώσει
Θα μας πάρει απ το αυτί
Μακριά απ την παρόρμηση
Δε θα μας επιτρέψει
Να κάνουμε παρέα με την απερισκεψία
Δεν μπορεί
Θα μας βάλει τιμωρία
Να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος
Να μην μπλέξουμε ξανά
Με κακές παρέες
Με παρέες που δένουν
Τα μάτια στο συναίσθημα
Και παίζουν τυφλόμυγα μαζί του
Δεν μπορεί
Η πείρα ξέρει
Θα έπρεπε να μας επιβλέπει
Κάθε στιγμή
Να μην ξεφεύγουμε
Να μην παρεκκλίνουμε
Η πείρα ξέρει
Μας τα μαθαίνει κάθε μέρα
Και εμείς κακοί μαθητές
Κάνουμε κοπάνα
..και παρέα με την παρόρμηση
Ζούμε τα λάθη που η πείρα ξέρει,
Τα έχει ζήσει ξανά
Δεν μπορεί
Θα τελειώσει η εφηβεία,
Θα τελειώσει το σχολείο
Δεν μπορεί
Θα γίνουμε εμείς η πείρα


To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

17:56

Είχα καιρό να νιώσω έτσι ξέρεις… Κι ας σε γνώρισα πριν λίγες μέρες. Κι ας σε ξέρω τόσο λίγο. Ήταν αρκετή εκείνη η μία στιγμή. Εκείνη η μία στιγμή που σήκωσα το κεφάλι μου και σε είδα απέναντί μου. Εκείνη η μία στιγμή που με κοίταξες κι εσύ. Εκείνη η μία στιγμή που ήρθες και μου μίλησες. Και μιλήσαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια, κι ας είχα μόλις μάθει το όνομά σου. Και έτσι απλά μου έφτιαξες τη μέρα. Έτσι απλά μου έφτιαξες τη βδομάδα. Η πιο ωραία γνωριμία που έχω κάνει. Και ήταν και εκείνο το φιλί. Στη μέση του δρόμου, τόσο ξαφνικό και τόσο υπέροχο.  Ίσως έφταιγε κ η ζαλάδα του κρασιού. Αλλά θα την ζούσα ξανά και ξανά αυτή τη ζαλάδα αν ήταν να με φιλάς έτσι κάθε φορά. Θα πήγαινα ξανά και ξανά στο ίδιο μαγαζί, εκείνο που μέχρι προχτές μισούσα, αρκεί να ήσουν κ εσύ εκεί μαζί μου, στην ίδια γωνία, να με κρατάς αγκαλιά και να με φιλάς συνέχεια. αυτές οι πεταλούδες που νιώθω στο στομάχι μου την τελευταία βδομάδα δεν λένε να φύγουν. Αυτό το τσίμπημα στην  καρδιά όποτε σε βλέπω.  Αυτή η εικόνα σου και η αίσθησή σου που δεν φεύγει από το μυαλό μου. Αυτό το άγχος για το αν θα σε δω, αν θα μιλήσουμε, αν θα μου στείλεις μήνυμα, αν θα μου πεις να βγούμε, αν θα με φιλήσεις την επόμενη φορά που θα με δεις. Είχα τόσο καιρό να το νιώσω αυτό το άγχος. Είχα ξεχάσει πώς είναι. Κι αυτός ο φόβος. Φόβος ότι θα είσαι κι εσύ ένα τυχαίο όνομα. Ή, μάλλον, ότι εγώ θα είμαι για σένα ένα τυχαίο όνομα. Αλλά μετά ήρθες ξανά, και όλα έγιναν αληθινά... Σωστά. Υπέροχα. Είμαι ευτυχισμένη!


To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

17:39





Φράχτες συρμάτινοι φαντάζουν οι αποστάσεις
που αδιάκοπα,ακούραστα,μηχανικά,
υψώνονται ανάμεσα στις καρδιές που αγαπιούνται..
Κι όσο μεγαλύτερη η αγάπη,
τόσο φορτισμένοι ηλεκτρισμούς κι αστραπές οι φράχτες.
Μιαν αυγή πέρασα στο ανάμεσο του χάσματος,
στα παραθύρια που ανοίγονται στις καμπύλες των συρμάτων,
ένα ρόδο μυρωμένο έγνοια και τρυφεράδα κρυφή.
Μονάχα ετούτο αλώβητο διαπέρασε το φράχτη
κι απόμεινε στολίδι μοναχό,
να παραπαίει στο ενδιάμεσο δυο κόσμων,
δυο ψυχών,
που αγαπήθηκαν ,
μα λησμόνησαν να ξεριζώσουν τη πικρόγευστη ρίζα.
Κι έγινε φράχτης..
Έγινε απόσταση σε μια γη αδιαίρετη στο άπειρο..
Η αγάπη..
Επιβιώνει...
                                                                  Και στην απόσταση..



To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

18:30

Είχαμε μια ερώτηση στην ιστορία... -να'ναι καλά- που με δυσκόλεψε... Βασικά, γιατί εμείς,Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ, δεν έχει δει κάτι τέτοιο... Αυτό που βλέπουμε είναι παρακμή... Και βασικά.... από την ερώτηση, ε, το αντίθετο.. 


Ποια τα χαρακτηριστικά του καθολικού ανθρώπου;

    Ο καθολικός άνθρωπος συνδέθηκε με τις φωτεινές περιόδους της ανθρωπότητας. Ήταν το πορτρέτο του μορφωμένου ανθρώπου που αναδείχτηκε σε εποχές διαφωτισμού, σε εποχές ακτινοβολίας των γραμμάτων και των τεχνών. Γεννήθηκε την εποχή της Αναγέννησης, αλλά η εικόνα του επεκτάθηκε προς το παρελθόν για να συμπεριλάβει όλες τις μεγάλες μορφές της ανθρωπότητας.  Αναδύθηκε από την υπεροχή της μορφωτικής κουλτούρας που άνοιγε φωτεινούς ορίζοντες στο μέλλον των κοινωνιών, συνδέθηκε με την πολυμάθεια και με την ευρύτητα της γνώσης που μπορούν να δώσουν περιεχόμενο και νόημα στην ίδια τη ζωή.
    Εξέφραζε τον ολοκληρωμένο πνευματικά άνθρωπο, με φιλελεύθερο, δημιουργικό και ερευνητικό πνεύμα, που είχε συγκροτημένη άποψη για τα ζητήματα της επιστήμης αλλά και γενικότερα για τα ζητήματα του πολιτισμού. Είναι ο άνθρωπος με το ανήσυχο πνεύμα και την κριτική σκέψη που μπορεί να έχει ουσιαστική άποψη για το κοινωνικό γίγνεσθαι, εφόσον κατέχει πολλαπλά ερμηνευτικά εργαλεία, αφού η ερευνητική ματιά είναι συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του. Διακρίνεται από οξυδέρκεια ενώ είναι γνώστης πολλών ξένων γλωσσών, με κυριότερες τα Ελληνικά και τα Λατινικά, ώστε να μπορέσει να μελετά τον αρχαίο πολιτισμό όχι μόνο σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο με στόχο την εφαρμογή των αξιών στον κόσμο του.
   Ο καθολικός άνθρωπος τοποθετεί το ανθρώπινο ον ως κεντρική αξία και απασχόληση, έτσι ώστε τίποτα δεν είναι πάνω από το ανθρώπινο ον και κανένα ανθρώπινο ον δεν είναι πάνω από ένα άλλο. Έτσι η ψυχική του διάσταση χαρακτηρίζεται από ευγένεια και σοβαρότητα ενώ ταυτόχρονα εκτιμάται ως «ανρώπινος» και πνευματώδης. Είναι ένας άνθρωπος πολυδιάστατος, φιλοπερίεργος και κυρίως πρόθυμος για να ασχοληθεί με κάθε αντικείμενο της τέχνης και της επιστήμης. Επίσης, έχει πλήρη επίγνωση πως  έχει την ευθύνη της ζωής του και πως είναι αυτός που ορίζει την πορεία της.
   Ο καθολικός άνθρωπος, πέρα από την ανάπτυξη και διεύρυνση των πνευματικών του οριζόντων, ενδιαφερόταν και για τη σωματική του παίδευση ώστε να είναι σε θέση να χειριστεί όπλα και να αποκρούσει τυχόν εχθρούς. Ασχολούνταν με τις αθλητικές δραστηριότητες όπως η λιθοβολία και το τρέξιμο για να μπορέσει να επιτύχει τους στόχους του. Γνωρίζει πως παράλληλα με την «προώθηση» της πνευματικής καλλιέργειας, δεν πρέπει να παραμελλεί το σώμα του ενώ ταυτόχρονα διδάσκεται την ευγενή άμιλλα,την πειθαρχία και την αποφασιστικότητα.
  Καθολικός άνθρωπος, είναι ο χαρακτηρισμός ενός ανθρώπου που συμπύκνωνε όλα τα ιδανικά της εποχής της Αναγέννησης: ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, υψηλούς στόχους και σθεναρότητα σώματος. Ο όρος αναφέρεται στο εύρος ή την επιθυμητή "καθολικότητα" της πολυμάθειας που μπορούσε να αποκτήσει κανείς. Ο συνδυασμός θεωρίας και πράξης ήταν γενικά ένα από τα αιτήματα του ανθρωπισμού, και οδήγησε στο αναγεννησιακό ιδεώδες του homo universale, του ανθρώπου με πολύπλευρη μόρφωση, ισχυρές ηθικές αρχές και απολύτως εκλεπτυσμένους τρόπους.


Μακάρι να είναι εντάξει... Εμένα πάντως μου αρέσει :)
You gotta believe in yourself, because if you don't, who will? So, have a little faith... on you!

To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

19:22

                                                                        ΙΣΩΣ

Ίσως σε μια άλλη εποχή. Ίσως σε κάποια άλλη ζωή. Γιατί δεν μπορώ να περιμένω μια ζωή για ένα όνειρο... Γιατί αυτό είσαι. Ένα όνειρο. Και μόνο στον ύπνο μου μπορώ να σε αγγίζω. Να σε κοιτάω, χωρίς να φοβάμαι αν με δεις... αν με δουν οι φίλοι σου. Απλά... ναι, είσαι όλα όσα θέλω... αλλά κάποιες φορές, πρέπει να μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς αυτά που θέλουμε.... Πρέπει να πάψουμε να σκεφτόμαστε... Μάλλον...όχι. Πρέπει να πάψουμε να νιώθουμε. Να πονέσουμε μια φορά και μετά τέλος.Να μην νοιστούμε ξανά για κάτι που ποτέ δεν θα είναι δικό μας.... Όσα βλέμματα, όσα αγγίγματα και να κλέψουμε... Δεν θα γίνει δικό μας ποτε...
Αλλά όλα αυτά τα ίσως ξέρεις τι λένε σε εμένα; Θα παρατούσα όλα τα σίγουρα στη ζωή μου, για ένα δικό σου "ΙΣΩΣ"...


To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

19:20


Δεν πάει άλλο. Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Τέλος. Για όλους και για όλα. Όποιος ενδιαφέρεται θα βρει τρόπο. Αλλά όχι, αλλο... Σοβαρά. Τι είμαι εγώ δηλαδή; Να περιμένω και να κάνω υπομονή; Δεν μπορώ άλλο.Όλοι έχουμε τα όριά μας. Εγώ τα ξεπέρασα... Φτάνει, λοιπόν.
Ουφ.
 Και τώρα, που όλοι άκουσαν και είδαν... και έφυγα... τα δάκρυα βγαίνουν να δώσουν μια παράσταση, ξέροντας πως δεν θα ειναι η τελευταία. Γιατί, ναι, τα είπα. Τα εννοούσα. Τώρα όμως; Τα εννοώ; Μπορώ; Πρέπει. Μπορώ; Γαμώτο...
Είσαι όσα θέλω, όσα έχω ανάγκη.
 Πονάω. Πέφτω. Σηκώνομαι. Αναπνέω. Ανοίγω τα μάτια μου...
Τέλος.

To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved

15:52

Μαλακία.

Εσύ εκεί και ο νους σου αλλού.. Τα μάτια στραμμένα στο κενό και το μυαλό να χάνεται, να μπλέκεται σε άλλους χρόνους και τόπους, σε αναμνήσεις μακρινές. Μαλακία.
Να αγαπάς,να νοιάζεσαι, να ξεχνάς, να θυμάσαι, να πονάς, να κλαις, να γελάς. Μια ανάσα καρδιά μου, πάρε μια ανάσα..Σ'αγαπώ..Ναι ψυχή μου, σ'αγαπώ. Μην στεναχωριέσαι, είμαι εδώ. Μονάχα να'ξερες..Αχ μόνο να 'ξερες..Μπερδεμένες σκέψεις κι αισθήματα. Γιατί και πώς. Πρέπει και θέλω. Όλα ανακατεμένα με λίγη δόση παραισθήσεων. Ψιθυρίζει ο άνεμος, τραγουδάει η θάλασσα, γλυκομιλάει η βροχή,κραυγάζει η ψυχή. Την ακούς;;
Δυο άδειες καρέκλες σε μια παραλία. Φωνάζουν εκείνους που έφυγαν..Τις ακούς;



To άρθρο αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Άρωμα Έρωτα” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Άρωμα Έρωτα® All rights reserved